Intensiteit vergelijken

Ik zeg het zonder omhaal: ijshockey is geen rustig schaatsticket, het is een sprint‑marathon. Een uur pure, kloppende actie kan al sneller je calorie‑meter laten kraken dan een halfmarathon op de baan. Kijk, een gemiddelde hockeyspeler zit tussen de 8 en 12 MET’s, wat betekent dat je per uur 600 tot 900 kilocalorieën kunt verbranden.

Factoren die de verbranding beïnvloeden

En hier is waarom het niet enkel een rekensom is; lichaamsgewicht, leeftijd, en snelheid van de puck spelen allemaal in de mix. Zware spelers scheppen meer energie, omdat het extra massa is die moet worden versneld. Jongere spelers laten de adrenaline door hun aderen gieren, waardoor het metabolisme opspringt. Een 80‑kilogram man die 20 km/h over het ijs glijdt bij een wisselspurt, verbrandt wellicht 950 kcal, terwijl een 65‑kilogram vrouw in dezelfde situatie wellicht rond de 720 kcal blijft.

Berekening in cijfers

Hier is de deal: MET‑waarde multiply met je gewicht (in kg) en met het aantal uren. Dus een MET‑waarde van 10, een gewicht van 85 kg, en 1 uur levert 10 × 85 × 1 ≈ 850 kcal op. Simpel rekenwerk, maar vergeet niet de pauzes tussen de shifts niet te negeren. Een intensieve drie‑minuten‑pukker gevolgd door een 30‑seconden rust, dat ritme kan de gemiddelde verbranding per minuut omhoog slingeren.

Voor extra context, de American College of Sports Medicine classificeert ijshockey als “high‑intensity interval training”. Dat betekent dat het lichaam voortdurend van anaerob naar aerobisch schakelt, waardoor zowel vet‑ als koolhydraatverbranding pieken. De eerste 15 minuten verbranden voornamelijk glycogeen, daarna neemt de vetverbranding toe, dit is cruciaal voor die lange, slopende wedstrijden.

Praktische tip

Look: als je echt wilt weten hoeveel je verbrandt, trek een sporthorloge met hartslagmeter aan en stel je persoonlijke MET‑waarde in. Maar er is een slimmere truc: drink tijdens de training een liter water gemengd met een snuf zout, en noteer je gewicht voor en na de sessie. Het verschil is je directe waterverlies plus een ruwe indicator van calorie‑verlies. Spoel de druppels af met een korte sprint van 10 meter, en je hebt de basis voor een nauwkeurige schatting.

En hier is het finale actiepunt: pak een blokje papier, noteer je gewicht, zet je timer op 60 minuten, en meet je hartslag elke vijf minuten. Zodra de klok afgaat, weeg je jezelf opnieuw, trek het verschil af, en vermenigvuldig met 1,000 om de calorieën te krijgen. Gebruik die data dan om je voedingsplan af te stemmen.